گاهنوشتهايی در سياست، فرهنگ و اجتماع
🔸 مدتهاست که چنين اتفاقی در درون کشور ما افتاد و ديگر نمیشود رابطهی نابسامان ميان دولت و ملت را بهصورت عقلانی سامان داد. و با توجه به اين واقعيت، پيشبينی اين نکته که چگونه چرخهی جدايیها و فاصلهگيریها در فرجام روی ريل تحول يا قهقرايی قرار خواهند گرفت؛ وابسته است به شناختی که ما پيشاپيش از محيط بحران و درونمايهی فرهنگی آن داريم. تجربهی انقلابهای باصطلاح زنجيرهای در کشورهای عربی به درستی نشان دادهاند که چگونه بحران مشروعيت در سرزمينهای مختلف عربی، تأثيرات متفاوتی بر افراد و طبقات همان جامعه گذا
🔸 در باره روانشناسی عمومی ايرانيان، اسناد تاريخی گواهی میدهند که ايرانیها [اگر استثناءها را ناديده بگيريم] در مجموع «بحران هراس» بودند و هستند. از منظر فرهنگی، بحران هراسی بدين معناست که بجای ديدن آينده و دفاع از بدعتها، دانسته و آگاهانه از نوآوری میگريزند و پناه میبَرند به گذشته، به سنت، و به آرامشی که به اصطلاح پيش از بحران میشناختند و کموبيش با آن مأنوس بودند. اين روانشناسی را روحانيت خوب میشناسند و بر مبنای چنين شناختی بود که آيتاله خمينی اصرار عجيبی داشت تا رفراندوم جمهوری اسلامی در همان نخس